Jemi mësuar me Diego Simeonen. Jemi mësuar ta quajmë ‘El Cholo’. Jemi mësuar me idenë se ‘El Cholo’ është ai.
Ne nuk e kemi njohur kurrë ndryshe. Kur Diegos iu dha për herë të parë ky emër, shumë prej nesh as nuk kishin lindur. Nofka e tij është bërë një trashëgimi familjare, një pjesë e detyrueshme identiteti e transmetuar së bashku me mbiemrin – si një medalje që vërteton përkatësinë në një shtëpi fisnike.
Për të thyer këtë lidhje dhe për të krijuar historinë e tij, Giuliano, më i vogli nga djemtë e tij, është dashur të heqë dorë jo vetëm nga emri në bluzën e tij. Ai ka hequr dorë edhe nga nofka; nuk ka asgjë të habitshme në këtë, sepse nuk mund të jesh Cholito pa qenë Simeone.
Por, Diego nuk ishte lojtari i parë që u quajt kështu. Madje as Simeone i parë.
Në mesin e viteve 1950, në futbollin argjentinas doli në pah një mbrojtës i djathtë i quajtur Carmelo Simeone. Ai kishte disa cilësi të veçanta. Carmelo ishte shumë i shpejtë, vigjilent dhe kokëfortë, por e përdorte topin sikur të ishte sjellë nga Zelanda e Re. Teknika e tij ofendonte syrin e një argjentinasi të vërtetë. Ai ishte i keq edhe sipas standardeve të mbrojtësit të krahut.
Karriera e tij në futboll mund të mos kishte ndodhur kurrë pa rrethanat e duhura; karrierat në përgjithësi varen shumë nga fati i thjeshtë. Për fat të mirë për Carmelon, klubi i tij Velez Sarsfield në atë moment trajnohej nga Victorio Spinetto. Mbrojtësi i ri u zgjodh te i vetmi trajner që me siguri do ta pëlqente.
Spinetto nuk besonte në futbollin artistik latino-amerikan. Dikur një qendërmbrojtës i fortë, ai ishte tërhequr herët dhe ishte bërë njeri i hidhëruar. Sipas tij, loja nuk ishte ndërtuar mbi teknikën, zgjuarsinë dhe kreativitetin. Këto koncepte nuk ekzistonin në fjalorin e tij.
Victorio përdorte fjalë të tjera: ‘luftë’, ‘vuajtje’, ‘përkushtim ndaj kauzës’. Ai konsiderohet si babai i anti-futbollit në Argjentinë: Ekipet e Spinettos u përkulën deri në fyt dhe shkatërruan rezultate heroike.
Ai zgjidhte lojtarë mbi të njëjtat parime. Koncepti kyç në universin e tij të futbollit ishte fjala e vogël fibra – diçka si shpirti dhe vullneti të bashkuara në një. “Nëse një futbollist nuk ka fibra, ai kurrë nuk do të jetë i madh”, thoshte Spinetto.
“A e dini se cilët lojtarë japin më shumë? Ata që ne i quajmë burra të vërtetë. Ata janë të gatshëm të sakrifikojnë. Ata japin jo vetëm talentin e tyre. Ata japin gjithçka që kanë. Sepse janë krenarë dhe e urrejnë të largohen të mposhtur”.
Carmelo Simeone u bë shpejt i preferuari i tij dhe pati një shans që ndoshta nuk do ta kishte parë kurrë diku tjetër. Mbrojtësi i krahut i rritur në vend ishte më i keq me topin sesa disa mesfushorë me sy të mbyllur, por egoja e tij nuk e linte të dorëzohej. Kjo është arsyeja pse ai dominoi situatat një-me-një, duke e thjeshtuar lojën në një nivel ku nuk mund të ndalej: ta kalonte dhe të ikte.
Por ai zbuloi më të mirën e vetes kur skuadra e tij mbrohej (gjë që, nën Spinetton, ndodhte pothuajse gjithmonë). Ai kapej pas një kundërshtari, e shkelmonte, praktikisht e mbante, e kapte shpejt nëse e driblonin, nuk e humbiste kurrë përqendrimin dhe nuk linte askënd të ikte. Ai nuk ngurronte të derdhte gjak, të vetin dhe të tjerëve, nëse kjo ishte ajo që kërkonte puna. Lojtarët e krahut e urrenin të luanin kundër tij.
Ky teprim, dëshira për të lënë gjithçka në fushë, prodhoi një rekord të pazakontë. Shumë më vonë, në atë kohë një yll i Boca-s, Carmelo, duke ndërprerë një sulm, e nxori topin jashtë stadiumit La Bombonera. Askush nuk e ka përsëritur ende.
Carmelo ishte ‘El Cholo’ i parë. Në disa vende të Amerikës Latine nofka është mjaft e zakonshme. Ajo rrjedh nga fjala azteke ‘xoloitzcuintli’. Ky ishte emri që u jepej qenve pa qime që i shërbenin zotit të vdekjes, Xolotl. Një nga racat më të vjetra në botë, ata konsiderohen një thesar kombëtar në Meksikë dhe mbeten të popullarizuar edhe sot.
Por fjala kishte një kuptim tjetër. ‘Xoloitzcuintli’ fjalë për fjalë do të thotë ‘qentë e Xolotl’, por emri i zotit nuk ishte vetëm një emër i përveçëm. ‘Xolotl’ do të thoshte edhe ‘përbindësh’. Përkthimi i drejtpërdrejtë i xoloitzcuintli – tingulli që aztekët dëgjonin kur nuk donin të dëgjonin hyjnoren – është ‘qen monstruozë’. Dhe ky term nuk i referohej vetëm një race qensh. Fëmijët e lindur nga raca të përziera quheshin në të njëjtën mënyrë.
Në Amerikën Latine, ‘xoloitzcuintli’ u shkurtua në ‘xolo’. Në varësi të rajonit, shkronja e parë shqiptohet ‘x’, ‘s’, ‘sh’ ose, siç e keni menduar tashmë, ‘ch’. Përdoret për t’iu referuar mestizove me tipare të theksuara indigjene. Carmelo Simeone, si të tjerët, u bë ‘El Cholo’ për shkak të gjakut të tij të përzier vendas dhe evropian.
Diego nuk i plotësonte këto parametra. Por në akademinë e Velezit ku u rrit, Spinetto i moshuar ishte ende trajner. Për të, mbiemri Simeone ishte i lidhur ngushtë me nofkën ‘El Cholo’. Ai e quante mesfushorin e ri kështu thjesht sepse dikur kishte përdorur të njëjtin emër për një Simeone tjetër.
Me kalimin e kohës, dolën në pah edhe ngjashmëri të tjera. Diego u tregua po aq i palëkundur dhe i fiksuar sa Carmelo. Ai nuk ngadalësonte as kur ishte i lodhur – krenaria e tij nuk do ta lejonte. Ai hidhej në çdo duel sikur ai të vendoste ndeshjen. Atij iu besuan detyrat më të rëndësishme në sulm dhe mbrojtje sepse të gjithë e dinin një gjë me siguri: nuk ka çmim që Simeone do ta konsideronte shumë të lartë për fitoren.
Kjo afërsi karakteri nxiti një transformim të termit. Nofka ‘El Cholo’ u bë një emër i zakonshëm. Të dy Simeonet që e mbajtën atë në nivelin më të lartë ishin modele të qëndrueshmërisë dhe guximit në kulturën argjentinase. Në të kaluarën, njerëzit përdornin fjalën garra – ‘grinta’ – për të përshkruar atë lloj futbolli. Historiani Gerardo Caetano e përcaktoi atë si ‘faktori i vullnetshëm në kapërcimin e vështirësive’.
‘Cholismo’ e ka zëvendësuar atë dhe është bërë një markë argjentinase. ‘El Cholo’ nuk ka të bëjë më me racën e përzier. ‘Cholismo’ është ‘grinta’. ‘Cholismo’ është fibra. ‘Cholismo’ janë fitoret që duken të pamundura. Është sukses në sfidën e fatit dhe luftës pavarësisht rrethanave. Janë Simeonet – Carmelo dhe Diego. /Telegrafi/
