Kryetarja e komisionit parlamentar për kulturën, turizmin dhe diasporën, Ina Zhupa, ka kundërshtuar rritjen e propozuar të tarifave për aksesin në zonat e mbrojtura, duke e cilësuar atë si një tjetër barrë për qytetarët dhe turistët.
Zhupa thekson se tarifat në disa raste rriten 4-5 herë, ndërsa nuk ka një rritje të dukshme të shërbimeve, investimeve, mirëmbajtjes apo infrastrukturës për vizitorët.
Ajo ngre gjithashtu shqetësimin për komunitetet lokale, të cilat, sipas saj, nuk duhet të trajtohen si turistë në territorin ku jetojnë dhe duhet të kenë akses falas ose të privilegjuar në këto zona.
“Kjo nuk është politikë mjedisore! Është taksim i natyrës dhe kthim i zonave të mbrojtura në burim të ardhurash për qeverinë dhe në ‘zona të ndaluara’ për qytetarët”, shprehet Zhupa.
Reagimi i plotë i Ina Zhupës:
Rritje tarifash në zonat e mbrojtura si “zona të ndaluara për qytetarin”
Zonat e mbrojtura që do mbijetojnë betonizimin, ministria e mjedisit propozon të rrisë tarifat për aksesin e qytetarëve në disa raste me 4-5 herë. Hyrja në parqe nga 50 lekë shkon në 200 lekë. Kampingu deri në 3 persona nga 150 në 700 lekë, ndërsa çadrat mbi 4 persona nga 300 në 1,000 lekë. Edhe rulota shkon nga 500 në 1,500-2,500 lekë në ditë.
Por ka disa pyetje të thjeshta kur merren këto vendime:
Çfarë shërbimi të ri po merr vizitori që duhet të paguajë katër apo pesë herë më shumë?
A janë shtuar shtigjet?
A janë përmirësuar sinjalistika dhe qendrat e vizitorëve?
A ka më shumë roje dhe mirëmbajtje?
A janë investuar më shumë para për pastrimin, biodiversitetin dhe mbrojtjen e territorit?
Sepse qartësisht nuk ka asnjë përmirësim, pse qytetari duhet të paguajë më shumë?
Nga ana tjetër në vend që të vendosin tarifa arbitrare, të sqarojnë pse komunitetet lokal duhet të paguajnë për të hyrë në pasurinë natyrore të territorit ku jeton? Sepse ka edhe një parim që kjo qeveri e ka harruar, pikërisht atë që komuniteti lokal nuk duhet të trajtohet si turist në territorin e vet.
Në shumë praktika europiane, banorët e zonave përreth parqeve dhe zonave të mbrojtura përfitojnë akses falas ose të privilegjuar, pikërisht sepse këto zona janë pjesë e territorit ku ata jetojnë dhe sepse komuniteti lokal është partneri kryesor në mbrojtjen e tyre.
Këtu po ndodh e kundërta. Qeveria heq mbrojtjen e zonave të mbrojtura, lehtëson ndërhyrjet dhe ndërtimet në to dhe pastaj rrit faturën për këdo që kërkon t’i vizitojë.
Kjo nuk është politikë mjedisore! Është taksim i natyrës dhe kthim i zonave të mbrojtura në burim të ardhurash për qeverinë dhe si “zonë e ndaluar” për qytetarët
