Evropa dominon renditjen globale të pasurisë, por ajo që në të vërtetë do të thotë të jesh një “vend i pasur” varet shumë nga mënyra se si matet prosperiteti dhe kush përfiton prej tij.
“Të jesh vendi më i pasur në botë nuk do të thotë vetëm të prodhosh shumë”, thuhet në analizën e një platforme krahasimi të shërbimeve financiare HelloSafe, transmeton Telegrafi.
“Ajo matet nga mënyra se si kjo pasuri përkthehet konkretisht në jetën e përditshme të qytetarit të zakonshëm. Në vitin 2026, përgjigjja është Norvegjia”, thanë nga HelloSafe.
Grupi argumenton se vetëm PBB-ja për frymë mund të shtrembërojë krahasimet, pasi supozon se prodhimi kombëtar ndahet në mënyrë të barabartë në të gjithë popullsinë.
Irlanda e ilustron çështjen. PBB-ja për frymë është rreth 150,000 dollarë në terma të fuqisë blerëse, por shumica e kësaj nxitet nga shumëkombëshe si Apple, Google dhe Pfizer.
Hendeku midis prodhimit dhe të ardhurave familjare vlerësohet në rreth 70,000 dollarë për person.
Duke iu drejtuar këtyre kufizimeve, “Indeksi i Prosperitetit” i HelloSafe rendit më shumë se 50 vende duke përdorur një rezultat të kombinuar nga 100.
Ai mbështetet në të dhëna nga FMN, Banka Botërore, UNDP, Eurostat dhe OECD, duke bashkuar të ardhurat, pabarazinë dhe treguesit më të gjerë socialë në një masë të vetme të prosperitetit.
Mbi këtë bazë, Evropa dominon në krye të renditjes, me pesë vendet më të pasura të vendosura të gjitha në rajon.
Vendet e vogla kalojnë përpara
Norvegjia kryeson tabelën, e mbështetur nga GNI-ja më e lartë në botë (Të Ardhurat Kombëtare Bruto, të ardhurat totale të fituara nga njerëzit dhe bizneset e një vendi, duke përfshirë të ardhurat e fituara jashtë vendit) dhe një model social shumë i ekuilibruar.
Irlanda është e dyta, me të ardhura të larta reale pavarësisht një shifre të fryrë të PBB-së. Luksemburgu është i treti, duke rënë nga pozicioni i parë për herë të parë që nga fillimi i indeksit.
Këto vende kombinojnë performancë të fortë ekonomike me disa nga treguesit më të mirë socialë në nivel global, sipas raportit.
Performues të tjerë të lartë përfshijnë Islandën, e cila renditet e pesta, e mbështetur nga tregues të fortë të zhvillimit njerëzor dhe nivele të ulëta të varfërisë relative.
Singapori, në të kundërt, renditet i 17-ti në të ardhura, por pengohet nga pabarazia më e lartë.
Jashtë Evropës, Shtetet e Bashkuara renditen të 17-at, duke reflektuar forcën ekonomike së bashku me pabarazinë e lartë dhe varfërinë relative.
Franca renditet në vendin e 20-të, menjëherë pas Republikës Çeke, e cila përfiton nga një nga shpërndarjet më të barabarta të të ardhurave në Evropë dhe një shkallë të ulët të varfërisë relative.
Në fundin e poshtëm të tabelës evropiane, vende si Italia, Spanja dhe Estonia renditen më modeste, duke reflektuar nivele më të ulëta të të ardhurave dhe, në rastin e Spanjës, varfëri relative më të lartë.
Përtej Evropës, Seychelles renditet e para në Afrikë, e nxitur nga PBB-ja më e lartë për frymë e kontinentit, rezultatet e forta të zhvillimit njerëzor dhe pabarazia relativisht e përmbajtur. Mauritiusi dhe Algjeria vijnë më pas.
Në Amerikën Latine, Uruguai kryeson renditjen për herë të parë, me PBB-në më të lartë të rajonit, varfërinë më të ulët dhe shpërndarjen më të barabartë të të ardhurave. Kili dhe Panamaja vijnë më pas.
Në Azi, Singapori kryeson, i ndjekur nga Katari dhe Emiratet e Bashkuara Arabe.
Rezultatet sugjerojnë se ndërsa Evropa vazhdon të dominojë masat e prosperitetit global, pamja ndryshon ndjeshëm pasi të merren parasysh pabarazia dhe rezultatet sociale.
Të dhënat sugjerojnë se ajo që do të thotë të jesh “i pasur” nuk përcaktohet më vetëm nga prodhimi, por nga sa gjerësisht ndahet kjo pasuri. /Telegrafi/
