Pyetja që ka mbetur pa përgjigje që nga sulmet e para të luftës aktuale të Iranit me SHBA-në dhe Izraelin është e thjeshtë: Kush është në krye të Iranit?
Formalisht, përgjigjja është e qartë.
Mojtaba Khamenei ka marrë rolin e udhëheqësit suprem pas vrasjes së babait të tij, Ali Khamenei, në ditën e parë të luftës më 28 shkurt.
Në sistemin e Republikës Islamike, ky pozicion është menduar të jetë vendimtar.
Udhëheqësi ka fjalën e fundit për pothuajse çdo gjë të rëndësishme: luftën, paqen dhe drejtimin strategjik të shtetit.
Por në praktikë, gjërat qëndrojnë ndryshe.
Presidenti amerikan, Donald Trump, e ka përshkruar udhëheqjen e Iranit si “të përçarë” dhe ka sugjeruar se SHBA-të po presin që Teherani të paraqesë një “propozim të unifikuar”.
Udhëheqës i padukshëm
Mojtaba Khamenei nuk është parë në publik që kur mori pushtetin.
Përtej një numri të vogël deklaratash me shkrim, përfshirë një që këmbëngul se Ngushtica e Hormuzit mbetet e mbyllur, ka pak prova të drejtpërdrejta të kontrollit të tij të përditshëm.
Zyrtarët iranianë kanë pranuar se ai u plagos në sulmet fillestare, por kanë ofruar pak detaje.
Gazeta New York Times, duke cituar burime iraniane, raportoi këtë javë se ai mund të ketë pësuar disa lëndime, përfshirë në fytyrë, të cilat ia kanë vështirësuar të folurit.
Kjo mungesë ka rëndësi.
Në sistemin politik të Iranit, autoriteti nuk është vetëm institucional – ai është edhe performativ.
Babai i ndjerë i Khameneit sinjalizoi qëllimin përmes fjalimeve, paraqitjeve të kalibruara dhe arbitrazhit të dukshëm midis fraksioneve. Ky funksion sinjalizues tani mungon kryesisht.
Rezultati është një boshllëk interpretimi.
Disa argumentojnë se ngritja në detyrë e Mojtaba Khameneit gjatë kohës së luftës thjesht nuk e ka lejuar atë të vendosë autoritetin sipas kushteve të tij.
Të tjerë i referohen raporteve rreth lëndimeve të tij dhe vënë në pikëpyetje nëse ai është në gjendje ta menaxhojë në mënyrë aktive sistemin.
Sidoqoftë, vendimmarrja duket më pak e centralizuar sesa para luftës, shkruan BBC.
Në letër, diplomacia është në dorë të qeverisë. Ministri i Jashtëm Abbas Araghchi vazhdon të përfaqësojë Teheranin në bisedimet me SHBA-në, nën drejtimin e presidentit iranian Masoud Pezeshkian.
Por asnjëri nuk duket se po përcakton strategjinë dhe autoriteti i tyre vihet më tej në pikëpyetje nga fakti se delegacioni i Iranit kryesohet nga Kryetari i Parlamentit, Mohammad-Bagher Ghalibaf.
Një mandat ushtarak në zgjerim
Kontrolli mbi Ngushticën e Hormuzit është burimi më i menjëhershëm i ndikimit të Iranit.
Por vendimet për mbylljen e tij merren nga Trupat e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), të udhëhequr nga Ahmad Vahidi, dhe jo nga ekipi diplomatik.
Kjo e vendos pushtetin e vërtetë në duart e aktorëve që veprojnë pas dyerve të mbyllura.
Ndryshe nga krizat e mëparshme, nuk ka një figurë të vetme dhe të identifikueshme që zotëron qartë strategjinë.
Në vend të kësaj, shfaqet një model: veprimet së pari, mesazhet më vonë dhe jo gjithmonë konsistente.
Në praktikë, janë veprimet e IRGC-së, qoftë në zbatimin e mbylljes së Hormuzit apo në goditjen e objektivave në të gjithë Gjirin, ato që duket se po përcaktojnë ritmin e krizës.
Përgjigjet politike dhe diplomatike shpesh vijnë pas tyre në vend që t’i udhëheqin.
Kjo nuk sinjalizon domosdoshmërisht një ndarje të degëve administrative. Por sugjeron që autonomia operacionale e IRGC-së është zgjeruar, të paktën përkohësisht, në mungesë të një arbitrazhi të qartë politik.
Ghalibaf bën një hap përpara
Në këtë paqartësi hyn Mohammad-Bagher Ghalibaf.
Një ish-komandant i Gardës Revolucionare që tani shërben si kryetar i parlamentit, Ghalibaf është shfaqur si një nga figurat më të dukshme në momentin aktual.
Ai është përfshirë në negociata, i është drejtuar publikut dhe herë pas here e ka paraqitur luftën në terma pragmatikë sesa ideologjikë.
Brenda parlamentit dhe në të gjitha rrjetet konservatore, rezistenca ndaj negociatave mbetet e fortë.
Mesazhet e linjës së ashpër janë intensifikuar, me median shtetërore dhe fushatat publike që i paraqesin gjithnjë e më shumë negociatat si një shenjë dobësie përballë armiqve të vendit.
Prandaj, pozicioni i Ghalibaf është i pasigurt – aktiv, por jo qartësisht i autorizuar.
Ai këmbëngul se veprimet e tij përputhen me dëshirat e Mojtaba Khameneit, megjithatë ka pak prova të dukshme të koordinimit të drejtpërdrejtë.
Në një sistem që varet nga sinjalet nga lart, kjo paqartësi është domethënëse.
Koherencë e pretenduar ose e ushtruar
Të marra së bashku, këto dinamika tregojnë për një sistem që funksionon, por nuk drejtohet në mënyrë koherente.
Autoriteti i udhëheqësit suprem ekziston, por nuk ushtrohet në mënyrë të dukshme.
Presidenca është e orientuar, por jo udhëheqëse.
Diplomacia është aktive, por jo vendimtare.
Ushtria mban leva kyçe, por pa një arkitekt të qartë publik.
Figurat politike po ecin përpara, por pa legjitimitet të pakontestueshëm.
Ky nuk është kolaps. Por kjo sugjeron diçka më delikate – një sistem që përpiqet të shndërrojë ndikimin që ka – për shembull aftësinë për të mbyllur Ngushticën e Hormuzit – në një strategji të qartë në një moment presioni.
Ajo ende mund të veprojë në fronte të shumta, por përpiqet të sinjalizojë drejtim të qartë për qendrat e veta të pushtetit.
Dhe në modelin politik të Iranit, sinjalizimi është mënyra se si ruhet koherenca.
Për momentin, sistemi po e mban nën kontroll situatën, duke ruajtur kontrollin dhe duke shmangur çdo prishje të dukshme pavarësisht presionit në rritje. Por gjithnjë e më shumë, kjo ngre pyetjen nëse po ushtrohet koherencë apo thjesht po pretendohet. /Telegrafi/
