Steve Mandanda (41), legjenda e portierëve të Marseilles, kampion i Ligue 1 dhe kampion bote në vitin 2018 me Francën, ka publikuar autobiografinë e tij “The Day After”, në të cilën flet hapur për problemet e shëndetit mendor dhe depresionin me të cilin u përball drejt fundit të karrierës së tij sportive.
Portieri, i cili u tërhoq nga futbolli sezonin e kaluar pasi Rennes nuk ia rinovoi kontratën, e përshkruan me sinqeritet përvojën e tij në libër, duke shpresuar se do të shërbejë si udhërrëfyes për futbollistët e tjerë që e gjejnë veten në një situatë të ngjashme.
Mandanda luajti 613 ndeshje për Marseillen, përfshirë 555 në Ligue 1. Ai fitoi një kampionat francez. Ai ka 35 paraqitje për ekipin kombëtar, përfshirë Kupën e Botës 2018, dhe ishte pjesë e ekipit kombëtar që arriti në finalet e Kupës së Botës 2022 dhe Kampionatit Evropian 2016. Ai pranon se fundi i karrierës verën e kaluar nuk pati kuptim për të dhe e goditi emocionalisht.
Read more:Juventusi i vendos çmim qesharak Edon Zhegrovës
Ditë të pafundme dhe të zbrazëta
Janë publikuar disa fragmente nga libri, në të cilat Mandanda përshkruan ndjenjat e vetmisë dhe depresionit.
“Për javë të tëra, pothuajse asgjë nuk më bënte të ndihesha mirë. Është korrik, jam vetëm, është vapë, dritarja është gjysmë e hapur, Rennes është në mes të verës. Lëkundem si lavjerrës. Ditët e mia janë të pafundme dhe bosh. Pa energji. Pa kuptim. A është vërtet kjo ‘vdekje e vogël’? (…) Nuk jam mirë”.
“Nuk po bëj asgjë, absolutisht asgjë. Në rregull, po gënjej, luajta padel me një shok këtë mëngjes (…) Ai ka një punë. Çfarë do të më ndodhë mua? Çfarë duhet të bëj me jetën time, me ditët e mia? Po zhytem në heshtje (…) Nuk doja të ndalesha përgjithmonë, e dija shumë mirë sa shumë e doja atë jetë (…) Jam i papunë, jam shtrirë në divan dhe nuk e di çfarë po pres, nuk e di çfarë dua. Nuk kam dëshirë të bëj asgjë”.
Read more:PSG gjen “ilaqin” ndaj Arsenalit: kjo është stërvitja e pazakontë që ata po bëjnë para finales
Humbja e rutinës dhe orientimit në jetë
Ish-portieri i Marseilles përshkruan në detaje në libër boshllëkun që iu krijua në jetën e tij pas një karriere 25-vjeçare në nivelin më të lartë.
“Nuk kam më një orar, asnjë ritëm, asnjë detyrim, asgjë. Është një katastrofë, po e shoh veten nga anash (…) Nuk më pëlqen asgjë në jetën time tani. Mendoj se jam i pakënaqur. Sidoqoftë, jam i humbur”.
Read more:470 sportistë në ‘Open Lushnja 2026’, zhvillohet edicioni i dytë i kampionatit rajonal të karatesë
“Nuk kam më asnjë pikë referimi. Nuk i kam më dy portat e mia dhe topin e futbollit përpara meje. Nuk e kam më dhomën e zhveshjes, shiritin e kapitenit, shikimet, fjalët, shakatë, shokët e ekipit, kafenë tonë, bisedat, përgatitjet, udhëtimet me avion, seancat specifike stërvitore, analizën e videove, pushimet, jehonën e pasimeve. Çfarë ndodh në boshllëkun e korrikut? Si arrin në anën e mirë?”.
Të kuptuarit se ai nuk është i vetmi
Një nga pjesët kryesore të librit merret me vështirësitë e Mandandës për t’u përballur me fundin e karrierës.
“Nuk bëra absolutisht asgjë, deri në atë pikë sa humba sensin e ditëve, si në pushimet verore kur të gjitha ditët bëhen njësoj. Nuk isha mirë (…) Ndoshta mund ta kisha trajtuar këtë fund ndryshe. Ndoshta mund ta kisha parashikuar”.
“Këto mendime më erdhën vetë, pa një përgjigje konkrete (…) Ai më tregoi për lojtarë të tjerë që sapo ishin pensionuar dhe që po kalonin gjithashtu një situatë shumë të keqe. Dhe jo çfarëdo lojtarësh, por do të preferoja të mos i përmendja emrat e tyre, të gjithë merren me të si të munden dhe flasin për të nëse duan. Edhe atyre u mungonte diçka, ishin të mërzitur. Ndihesha më pak i vetmuar, ishte pothuajse ngushëlluese”.
Rrethi vicioz i izolimit
Fituesi i Kupës së Botës 2018 me Francën zbulon gjithashtu se si mungesa e një orari u shndërrua në një rreth vicioz.
Read more:Hajduti ikën me kafkën e një shenjtori mesjetar të vjedhur nga një kishë çeke
“Kam shtuar tre ose katër kilogramë dhe kjo nuk është më e pranueshme. Kur nuk bëj asgjë, kam tendencë të ha, të pi pije të gazuara, atë kombinim të keq. Është një rreth vicioz vërtet: dal gjithnjë e më pak sepse nuk dua që njerëzit të më shohin kështu”.
“E izoloj veten. Kur zgjohem, shoh rrathë të errët nën sytë e mi në pasqyrë. Dhe kështu pafundësisht (…) Kalova nga njëzet e pesë vjet jetë në të cilat gjithçka ishte planifikuar deri në minutë në… asgjë. Pa orar, pa ritëm. Ndjesia e boshllëkut ndonjëherë është e tmerrshme”, shkruan ai në librin e tij. /Telegrafi/
