_Falenderuesi i atëhershëm i Ramiz Alisë është çimentuesi i poshtetit të sotëm të Ramës!_
Ka gara që prodhojnë alternativë. Ka gara që prodhojnë shpresë. Dhe pastaj është kjo që po ndodh sot në Partinë Demokratike: një “garë” mes Sali Berishës dhe një anonimeje në politikë, Mereme Selës. Dhe kjo është një garë, e cila nuk prodhon asgjë tjetër përveç një fyerjeje të inteligjencës së çdo qytetari shqiptar, por edhe një fyerje për të gjithë demokratët.
Thënë troç, nuk është garë. Është riciklim dhe një absurditet që edhe Ionesko do ta kishte zili.
Read more (shqiptar):Raporti italian: Mafia shqiptare po bëhet gjithnjë e më e fuqishme në trafikun e drogës
Kur një parti e madhe, që dikur mbante mbi supe shpresën e një pjese të mirë të shqiptarëve, reduktohet në një përplasje të tillë, nuk kemi më krizë lidershipi. Kemi një krizë edhe më të thellë e më të rëndë.
Kjo “garë” është fyerje e inteligjencës sonë, sepse kërkon të na bindë se kemi zgjedhje, ndërkohë që është vazhdimësi e një krize që refuzon të pranojë veten si të tillë.
Read more (Demokratët):I dyshuari për të shtënat në Shtëpinë e Bardhë paraqitet në gjykatë dhe akuzohet për tentativë vrasjeje
Njëra palë përfaqëson të shkuarën që refuzon të largohet e të vdesë politikisht, tjetra një alternativë që kapërcen kufijtë e kandidatit qesharak, sepse bëhet së bashku me lidershipin e përjetshëm, vrasës i asaj pak shprese që kishte ngelur për demokraci të brendshme. Në këtë përplasje sterile nuk ka ide, nuk ka vizion, nuk ka as minimumin e ndershmërisë për t’u thënë demokratëve të vërtetën: kjo parti nuk po konkurron për të fituar pushtetin, por për të mbijetuar si strukturë bosh.
Por dëmi nuk ndalet në krizën e lidershipit. Kjo është një vrasje e vetë Partisë Demokratike, me mungesë reflektimi, me refuzim për të hapur rrugë, me këmbënguljen për t’u mbërthyer tek e shkuara, për hir të ca figurave neveritëse. Një parti që nuk prodhon dot rinovim, është një parti që ka nisur të shkruajë testamentin e vet politik.
Një parti që nuk prodhon dot asnjë figurë bindëse përveç riciklimit të emrave apo hijes së tyre, është një parti që ka hequr dorë nga e ardhmja. Nuk po lufton për të fituar zgjedhjet; po lufton për të kontrolluar vulën, selinë dhe një iluzion që po zgjat më shumë se vetë besimi i votuesve të saj.
Read more (Vrasje):Prokuroria hap hetim ndaj një 25-vjeçari nga Shkupi, dyshohet për tentim vrasje
Dhe si në çdo krizë politike, edhe kësaj here kemi një përfitues: Edi Ramën. Edi Rama nuk ka pse të lodhet shumë. Nuk ka nevojë të fitojë me program, kur kundërshtari i tij humbet me ekzistencë. Nuk ka nevojë të bindë qytetarët, kur opozita i largon vetë ata. Kjo “garë” në PD nuk është sfidë ndaj pushtetit; është siguracion për të. Kur qytetarët nuk shohin më alternativë reale, pushteti nuk ka më nevojë të fitojë, i mjafton që kundërshtari të mos ekzistojë, ose të ekzistojë si e do pushteti.
Në fakt, duket si një pakt i pashkruar: ju vazhdoni këtë teatër të brendshëm, ne vazhdojmë të qeverisim pa frikë reale nga rotacioni. Dhe humbësi nuk është as Berisha, as Sela. Humbësi është çdo shqiptar që kërkon një alternativë serioze dhe gjen përballë një parti që sillet si relike politike, jo si forcë opozitare.
Read more (Edi Rama):Afera ‘Partizani’/ SPAK thërret si dëshmitarë në GJKKO 8 persona, nis i pari Taulant Balla në cilësinë e kallëzuesit
Në këtë kuptim, “gara” Berisha– Sela nuk është thjesht një çështje e brendshme e PD. Është një shërbim i drejtpërdrejtë ndaj Ramës për vazhdimësinë e pushtetit aktual. Është çimentim i status quo-së, një garanci e heshtur se asgjë thelbësore nuk do të ndryshojë.
Problemi më i madh është se tashmë kjo nuk duket më as si tragjedi. Ka filluar të ngjajë si rutinë. Një rutinë që na mëson të ulim pritshmëritë, të pranojmë mediokritetin, të jetojmë me idenë se politika është gjithmonë një zgjedhje mes të njëjtave fytyra, të njëjtave dështime.
