E vetmja marrëveshje realiste që i ofrohet Republikës Islamike, pas humbjeve të saj shkatërrimtare, është thjesht t’i japë fund armiqësive.
Burimi: The Telegraph
Përkthimi: Telegrafi.com
Pavarësisht asaj se sa shumë iranianët përpiqen të pretendojnë se kanë epërsinë në negociatat për t’i dhënë fund armiqësive me ShBA-në, realiteti i pamohueshëm është se ajatollahët kanë dëshpërimisht nevojë të arrijnë një marrëveshje – dhe atë shpejt – nëse Republika Islamike dëshiron të ketë ndonjë shans për t’i mbijetuar konfliktit.
Read more:Lufta me Iranin 'nuk ka mbaruar', uraniumi duhet të hiqet – thotë Netanyahu
Ndërsa negociatorët iranianë po bëjnë çmos për t’i zvarritur negociatat me administratën Trump – me shpresën për të siguruar një marrëveshje më të mirë – përpjekjet e tyre nuk janë gjë tjetër veçse përpjekje për të fshehur dobësinë katastrofike të regjimit.
Ekonomia e rrënuar e Iranit është shembur pothuajse tërësisht si rezultat i luftës 40-ditore me ShBA-në dhe Izraelin, ndërsa iranianët mbështeten pothuajse ekskluzivisht në ekonominë e zezë për të mbijetuar.
Shkatërrimi i infrastrukturës kyçe, si aeroportet dhe objektet e naftës, pa dyshim ka kontribuar në përkeqësimin e krizës. Por, as masat e marra nga vetë regjimi, si vendosja e një bllokade kombëtare të internetit për të penguar aktivitetet e protestuesve antiqeveritarë, nuk kanë ndihmuar situatën. Rreth gjashtë përqind e PBB-së së Iranit mbështetet në ekonominë digjitale dhe bllokimi nxjerr në pah indiferencën e plotë të regjimit ndaj mirëqenies së qytetarëve të tij.
Read more:Kurti uron Ditën e Evropës: Mandatin e ardhshëm marrim statusin e kandidatit
As Irani nuk mund ta përballojë për shumë më gjatë ndikimin shkatërrues ekonomik të bllokadës detare amerikane. Rreth 90 përqind e tregtisë vjetore të Iranit – prej 109.7 miliardë dollarësh [90.1 miliardë euro] – kalon përmes Ngushticës së Hormuzit dhe vlerësohet se bllokada po i kushton Iranit me rreth 435 milionë dollarë [370 milionë euro] aktivitet ekonomik çdo ditë, ndërsa mund të detyrojë vendin të mbyllë fushat e veta të naftës.
Me parashikimet që inflacioni mund të arrijë së shpejti në 180 përqind dhe papunësia të rritet me dy milionë të tjerë pasi fabrikat detyrohen të mbyllen, është e vështirë të imagjinohet një perspektivë më e zymtë ekonomike e cila do të jetë në qendër të mendimeve të negociatorëve iranianë teksa shqyrtojnë ofertën më të fundit për paqe – prej 14 pikash – të presidentit Trump.
Situata është bërë aq kritike saqë banka qendrore e Iranit së fundmi paralajmëroi presidentin Masoud Pezeshkian se rindërtimi i ekonomisë së dëmtuar nga lufta mund të zgjasë më shumë se një dekadë.
Read more:Izraeli deporton dy aktivistë të ndaluar në bordin e flotës së Gazës
Ndërkohë, regjimi i është kthyer metodave të tij të njohura të represionit shtetëror për të shtypur çdo shenjë mospajtimi, me raportime për tortura, rrëfime të detyruara dhe ekzekutime që tashmë janë bërë dukuri të përditshme.
Dhe, me radhët e Gardës Revolucionare Islamike të Iranit (IRGC) që thuhet se janë dobësuar nga goditjet e pamëshirshme që kanë pësuar nga amerikanët dhe izraelitët, regjimi thjesht ka importuar ekstremistë islamistë nga jashtë për ta ndihmuar që të mbajë nën kontroll çdo shenjë të mundshme trazirash.
I parë nga çdo këndvështrim i mundshëm, është e vetëkuptueshme se regjimi iranian është qartazi në gjunjë dhe nuk është në asnjë pozitë për të kërkuar lëshime domethënëse nga administrata Trump – në negociatat e vazhdueshme për t’i dhënë fund konfliktit, të cilat në çdo tjetër kontekst mund të konsideroheshin si kushtet e dorëzimit të Iranit.
Megjithatë, duke gjykuar nga komentet e fundit të bëra nga komentatorë të njohur perëndimorë, ekziston një bindje e përhapur se Irani jo vetëm që ka epërsinë në bisedime, por është plotësisht në të drejtën e tij të vendosë kufizimet e veta mbi transportin tregtar që përdor Ngushticën e Hormuzit, edhe pse kjo rrugë ujore njihet si kalim ndërkombëtar sipas ligjeve të detit.
Shumë prej atyre që përpiqen të mbrojnë pozicionin e Iranit duket qartë se vuajnë nga një rast klasik i Sindromës së Çrregullimit nga Trumpi ku supozohet se, për shkak të urrejtjes së tyre të thellë ndaj presidentit amerikan, çdo nismë e ndërmarrë nga administrata e tij është e destinuar të dështojë.
Megjithatë, duke krijuar përshtypjen se Irani ka një pozitë të fortë në raundin e ardhshëm të bisedimeve, të cilat pritet të rifillojnë në Pakistan më vonë gjatë kësaj jave, apologjetët e Teheranit po luajnë një lojë të rrezikshme, pasi rrezikojnë t’i bindin negociatorët iranianë se vërtet kanë epërsinë, kur në fakt ndodh e kundërta.
Read more:Sony Xperia 1 VIII lansohet, do të dalë më 13 maj – rrjedhin informacionet për serinë Xiaomi 17T
Trumpi mund të jetë nën presion, si brenda vendit ashtu edhe në aspektin ndërkombëtar, për të zgjidhur një konflikt që po shkakton tronditje të gjera në ekonominë globale. Por, është e paimagjinueshme që ai do të pranonte një marrëveshje me Teheranin që do të rezultonte në marrjen e sovranitetit mbi Ngushticën e Hormuzit nga Irani. Po ashtu, presidenti nuk do të tolerojë asnjë marrëveshje bërthamore që do t’i jepte Teheranit qoftë edhe mundësinë më të vogël për të rifilluar punën mbi programin e tij të fshehtë të armëve bërthamore.
E vetmja marrëveshje realiste që i ofrohet Iranit është ajo që thjesht i jep fund armiqësive dhe i lejon vendit të rindërtohet pas humbjeve shkatërruese që ka pësuar gjatë muajve të fundit. /Telegrafi/
