Jetojmë në një kohë kur injoranca paraqitet si një këndvështrim edhe asnjë gjë në botë nuk është më e rrezikshme se kjo.
Pas rregullës së treshit, me anë të së cilës përcaktoi se bariu i saj ishte Kryeministri më i mirë, Sara me vetëbesimin mbresëlënës që prodhon vetëm padituria na tregoi dje se çfarë ka mësuar nga politikani edhe filozofi anglo -irlandes Edmund Burke, për demokracinë edhe partitë politike.
Edhe këtu nuk po flas për Sarën si individ por për injorancën si fenomen, e cila nuk është thjesht mungesë dijeje, por është keqpërdorimi dhe shtrembërimi i saj. Kur njerëzit e paditur përpiqen të përdorin dijen pa e kuptuar atë, ata krijojnë keqkuptime, përhapin gënjeshtra dhe shkatërrojnë vlerën e së vërtetës.
Jo për ti mësuar Sarës ndonjë gjë të re, jam e sigurt që ajo ka vendosur të ikë nga kjo botë e paditur, por për të pastruar emrin e anglezit Edmund Burke nga stërklat e paditurisë së saj, po i marr me rradhë se si është keqpërdorur teoria e tij, nga delet e autoritarizmit.
“Sarat” huazojë gjuhën e unitetit të partisë, parimeve të përbashkëta dhe përgjegjësisë politike, të ideve të Bruke por përdorimi i tyre në kontekstin e gabuar përmbys qëllimin e këtyre ideve.
1) Keqpërdorimi i parë – Partia si instrumenti personal i udhëheqësit !
Parimi i Burke-ut thotë që- “në parti njerëzit bashkohen rreth parimeve të përbashkëta politike.
Në partitë autoritare si ajo e Sarës ky parim është zëvendësuar me parimin se udhëheqësi mishëron partinë dhe parimet e saj. Mosmarrëveshja me udhëheqësin për pasojë portretizohet si tradhti e partisë. Ndaj sot “Partia e Sarës” nga një organizatë politike që duhet të kufizonte udhëheqësin është kthyer në një instrument për konsolidimin e pushtetit të tij personal.
2) Keqpërdorimi i dytë – Besnikëria ndaj partisë vendoset mbi interesin publik!
Parimi i Burke-ut thotë “Partia ekziston për të promovuar interesin kombëtar”
Ndërsa në “Partinë e Sarës” udhëheqësi identifikon interesin kombëtar me mbijetesën e partisë, fitoren në ose kontrollin e plotë të pushtetit . Ndaj për “Sarat e Partisë ” mbrojtja e partisë bëhet më e rëndësishme sesa mbrojtja e qytetarëve, ku korrupsioni ose korrigjimi i dështimeve të politikave janë tërësisht të parëndësishme.
3) Keqpërdorimi i tretë – Përfaqësuesit parlamentarë nuk mund të kenë gjykimin e tyre!
Parimi i Burke-ut ishte i qartë përfaqësuesit duhet të ushtrojnë gjykim të pavarur dhe të veprojnë sipas ndërgjegjes së tyre.
Shtremërimi që i kanë mësuar Sarës në Akademinë e “Deleve Socialiste” është që- Deputetët pritet të votojnë sipas udhëzimeve të udhëheqjes së partisë, edhe kur ata personalisht nuk pajtohen ose besojnë se një vendim dëmton publikun.
Read more:Rama shmangu gazetarët në konferencë për mediat, reagon Gazment Bardhi: Po i shmanget përgjegjësisë
Ndaj sot gjithë pushteti legjislativ është shëndruar dukshëm në një mekanizëm për miratimin e vendimeve të marra tashmë nga udhëheqësi, në vend të një forumi për shqyrtim dhe diskutim në mbrojtje të të mirës publike, edhe kufizimit të pushtetit ekzekutiv .
4) Keqpërdorimi i katërt – Kritika e brendshme etiketohet si fraksionizëm!
Parimi i Burke-ut theksonte se – “Bashkëpunimi politik është i nevojshëm për të mbrojtur parimet dhe për të luftuar abuzimet me pushtetin”
Ndërsa bariu i Sarave i përshkruan kritikët e brendshëm si përçarës, edhe jobesnikë, debati shtypet, disidentët margjinalizohen dhe partia humbet aftësinë për të korrigjuar gabimet e veta.
Ndaj lloji i Sarave të paditura edhe besnike janë yjet në ngritje.
5) Keqpërdorimi i pestë -Disiplina partiake bëhet zëvendësues i llogaridhënies!
Parimi i Burke-ut kërkonte që Organizimi politik të siguronte një qeverisje të përgjegjme e cila të funksionon në mënyrë efektive.
Ndërsa në partinë socialiste disiplina përdoret për të siguruar vota, për të mbrojtur ministrat nga hetimi dhe për të mbrojtur udhëheqjen nga pasojat.
Grupi parlamentar është katandisur në një kope pa asnjë aftësi për ti kërkuar ekzekutivit llogari.
Siç e shikoni dallimi kryesor midis asaj që Burke mbronte edhe asaj që ka kuptuar Sara e paditur është se ai fliste për një parti që organizon gjykimin kolektiv politik dhe jo për një parti që organizon bindjen.
Megjithëse Burke nuk ishte një teoricien i demokracisë moderne universale në kuptimin bashkëkohor ai që nga shekulli i i 18 -të mëtonte atë që Sara e paditur e shekullit të 21 refuzon ta mësojë edhe sot se besnikëria ndaj partisë nuk eliminon përgjegjësinë politike.
Burke besonte se bashkëpunimi politik ishte i nevojshëm, por duhej të mbetej i lidhur me parimet dhe përgjegjësinë publike.
